Oslosumar

Sumar, sol og schweigaardsgate 16. Om lag slik er sumaren min. Eg hadde litt ferie i juni, og skal ha endå meir i august, men i juli skal eg sitja nesten åleine på skrivarstova og gjera meg ferdig med jobben min. Eigentleg er det ikkje so verst. Oslo er mykje betre om sumaren enn om vinteren. Det er ro leg på kontoret og ingenting som hastar veldig. I tillegg har eg laga ei oslosumarspeleliste. Ho er ikkje heilt ferdig, men de kan høyra starten her, om de er interesserte.

Eva si atteroppstandne heimesida

Ja, kva hendte so med denne bloggen: Jo, no skal de høyra! I 10. klasse kjøpte eg ein ibook, og følte meg stor og viktig. Ibooken var med overalt, til Frankrike, på ferie og til slutt til Oslo. Trass i at apple lanserte nye, nettare versjonar, hadde eg ein litt tjukk, gamal mac med meg over alt . Diverre gjekk det nedover med ibooken, fyrst litt, men sidan ganske mykje. Etter kvart utvikla han ein aversjon mot ganske mange vevsider, deriblant bloggen min. Eg kunne altso ikkje lenger skriva noko her, utan at alt forsvann.

Som ein konsekvens av dette kjøpte eg ei ny maskin, som køyrer linux denne gongen. Litt eldre og litt klokare. Heldigvis er den nye maskina meir tolerant overfor verdsveven, men i mellomtida hadde eg sjølvsagt gløymt at eg åtte ein blogg. Heilt til Vebjørn presterte å lenka til den daude bloggen, og gav meg ros og dårleg samvit på ein gong.

No står bloggen opp frå dei daude. Det vert korkje spanande eller lesverdig, og nokon avsløring av vidare nyhendeverdi kan de ikkje venta, men dersom de tek turen innom, er de hjarteleg velkomne.

Stikkord:

Å lista seg på kattepoter...

... Er tydelegvis ikkje så lurt. Ein vert lettare oppdaga enn ein skulle tru. Mamma har måla den nye trappa vår kvit. Det forsto ikkje katten. Resultatet er ein katt med endå kvitare poter enn før og masse fine kattepoter på plattingen.
 
dsc01554
Eg kom til å tenkja på ein song eg kunne då eg var mindre:

Vesle kattepus, kvar var du no?
Eg drog heim til mammaen min.
Vesle kattepus, kva gjorde du der?
Eg laga fotspor i trappen din?
Vesle kattepus, kva fekk du då?
...
Og så sluttar songen. For me slår då ikkje katten, sjølv om ho lagar kvite fotspor. Og for dei som ikkje kjende igjen songen over: Eg fann opphaveleg orginalversjonen, men så kjenst det så rart å ha han på bloggen når det var bokmål.


Stikkord:

Det vondes problem

Eg har allereie skrive om kva me driv med i religionen ein gong før, og her kjem litt meir. For som S.O. sa igår, det er inga fag me har so få timar i, men som me nyttar so mykje av tida vår til. Etter at me fekk ny lærar etter jul har religion vorte ein av dei kjekkaste faga. Samstundes er det so uhandterleg at me nyttar minst dobbelt so mykje tid til å diskutera det på kafé som i timen. Det er so vagt, eller so ullent som me som regel kjem fram til.

Den siste månaden har det gått i "Det vondes problem". For, om Gud er både allmektig og god, kvar kjem då det vonde ifrå. (No bør eg kanskje nemna innleiingsvis at eg ikkje trur på nokon Gud. Problemet vert derimot ikkje mindre interessant av den grunn.) For det er noko paradoksalt i det heile. For å parafrasera Hume, om Gud både vil og kan fjerna all vondskap, kvifor finst det vonde. Om han vil, men ikkje kan, so er han heller ikkje allmektig. Om han kan, men ikkje vil, er han då ein god Gud? Og om han korkje kan eller vil, kvifor skal me då kalla han Gud?

Vanskelege spørsmål, ikkje rart at mange har brynt seg på dei, frå Leibnitz til Luther. Og det finst fleire gode (og mindre gode) alternativ. Må det vonde finnast, for at me skal ha eit høve til det gode, kanskje? Utan skilnaden ville me ikkje vera i stand til å verdsetja det gode. Er det vonde ein straff, eller kanskje heller ein kraft som verker oppdragande på mennesket? Må Gud vera både god og vond for å vera perfekt?

Me samanlikna kristendomen og Islam her, og fann ganske klåre skilnader. For der kristendomen diskuterer det heile og ganske ofte "set Gud på tiltalebenken", vel Islam å seia at Gud berre er god. Alt anna er ein blanding av godt og vondt, viss ikkje ville det ikkje vore noko skilje mellom Gud og alt han har skapt. Menneska er ufulkomne, utan at dette samstundes er ei synd. Me må kjempa mot det vonde for å koma nærare Gud.

Noko løysing kom me aldri fram til, det ville vera sensasjonelt. Dimed kan me òg halda fram diskusjonen ved eit anna høve. Og det er ikkje so galt, det heller. Kanskje menneska treng slike spørsmål å grubla over. Og som S.O. sa, det er vel helst dei som ikkje er heilt sikre på kva dei trur, som oftast spekulerer i slikt. For om ein skal tru, må ein jo nesten akseptera Gud slik han er. Viss ikkje resulterer det berre i nye paradoks.

Nett no

Eg pustar ut. Det er påskeferie, endeleg, og sjølv om det ikkje kjenst ut som ferie, so er det iallefall mindre stress. Ikkje at den siste månaden ikkje har vore bra, det har berre vore so utruleg mykje å gjera, heile tida. Men eg trur eigentleg eg har det veldig bra, når eg får sove nok. For ting går bra, ting går eigentleg jævlig bra, og det kjenst som om eg faktisk får til noko. Eg trur kanskje eg har gjort nok bra i det siste, og den kjensla er utruleg fin. Nett no er det ganske fint å vera meg.
Stikkord:

Ytringsfridom

Amnesty har ei kampanje om ytringsfridom, og i dag oppfordra dei bloggarar til å skriva om ytringsfridom. Kanskje er det nettopp slik ein kan nå ut til folk. Kva er vel ikkje eit betre teikn på ytringsfridommen enn alle bloggane som dukker opp og døyr kvar dag på verdsveven. Nokre klikk unna har me ein heil skog av uoppdaga bloggar. Dårlege bloggar, gode bloggar, interessante bloggar, keisame bloggar. Bloggar som skriv om krig og fred, og bloggar som berre visar fram moteklede. Det er bloggar du les kvar dag, og bloggar som du aldri vil finne. Eit endelaust bibliotek utan kvalitetssjekk.

Ein blogg treng ikkje å vera viktig, men ein stad, mitt i alt mylderet av tankar som ikkje tydar noko som helst dukker det opp noko spanande, noko viktig. Der tusener av røyster hyler ut, er det kanskje ein som seier noko som er verd å høyra. Det er litt av sjarmen. Plutseleg ein dag ser du sanninga framføre deg på skjermen, svart på kvitt (eller kanskje grått på blodraudt), og du forstår noko. For der ute er det menneske som fortel om liva sine, i rike Noreg, eller i krigsramma Gaza. Ikkje berre tydar det noko å lesa ein slik blogg. Det tydar om så ufatteleg mykje at han vert lesen.

Det er ikkje utan grunn av nettovervaking har vorte viktig. Mylderet av bloggar og bloggtenester gjev oss høvet til å formidla ting raskt og til mange. Bloggen vert eit verktøy for ytringsfridom, fridom til å seia noko viktig, eller berre noko tull. Fridom til å gøyma kven me er eller bretta det ut på nettet. Gjennom bloggen kan kvar og ein uttrykkja seg sjølv, ein kan formulera kvar tanke fleire gonger, gå tilbake, sletta, endra. Gjennom bloggen fortel me noko om oss sjølv, endå kor lite me seier. Til slutt liknar bloggen eigaren, uavhengig av om han eller ho ynskjer det, nett som hundar og hundeeigarar alltid liknar på kvarandre.

Samstundes er ein blogg eit passivt verktøy. Du veit aldri om nokon les han, om nokon faktisk bryr seg, så lenge dei ikkje etterlèt seg ein kommentar. Men sjølv om ein blogg ikkje kan endra verda, kan nok hundrevis av bloggar faktisk gjera ein skilnad. Ein blogg får den som skriv til å tenkja, ein god blogg gjer at lesaren byrjar å tenkja òg. Og ikkje minst, gjennom bloggane våre nyttar me den ytringsfridomen me til vanleg tek for gitt. Idag nyttar eg bloggen min til å hugsa på denne ytringsfridommen, som er er så lukkeleg for at eg har, og som eg likevel tenkjer så altfor lite på.

Ein eller annan stad las eg ein gong sitatet: "Write a blog, save a tree". Eg trur eg skal gjera det til mitt eige og seia: "Write a blog, save a thought".

Vinterferie

Det var denne ferien eg liksom berre skulle sova og slappa av og gjera ingenting. Ikkje skule, nesten ikkje nynorsk, ja, ingenting. Og kva skjer?

Igår, nøyaktig to timar før ferien byrjar får eg ein telefon frå Jens (Kihl). Han har ein idé. Saka er den at på landsstyremøtet til målungdommen sist helg fekk eg (og Eirik Tengesdal) vedteke ei fråsegn om bruk av dialekt på toget. For idag er det ei dame som snakkar normert bokmål som uttaler haldeplassnamna, og det er ikkje så kult. Så sentralstyret gjer jobben sin og skriv pressemelding på fråsegna. Og pang, der er målungdommen i vinden igjen. Saka vert fanga opp av NTB og kjem i alle nettavisene. Jens går i radiodebatt. Og får så denne gode idéen:

Kvifor stiller ikkje målungdommen i Stavanger seg opp på togstasjonen klokka 07.00 på mandag morgon og samlar inn underskrifter? Og mens de er i gang kan de vel laga eit opprop på nettet. Sjølvsagt høyrer eg på Jens, og eit drøyt døgn seinare har eg knapt tenkt på anna. Eg har laga opprop, laga fjesbokgruppe, skrive lesarinnlegg, laga underskriftslister og invitert folk med på aksjon. Og sjølv om det er mykje arbeid, er det sinnsykt kult. No treng eg berre ringa pressa og få med endå meir folk.

Vil du vera med og samla inn underskrifter for at haldeplassnamna skal verta annonserte på dialekt? Still opp på togstasjonen i Stavanger klokka 07.00 mandag 23.2. Eg er ho jenta med pannelugg og masse ark i hendene.

Oppdatering:
Aksjonen vart riktig vellukka, sjølv om me ikkje var meir enn tri stykker som dukka opp. Men aftenbladet kom og laga sak. Litt teit at dei vinkla det som om det heile var mållaget si idé, menmen. Me fekk då 50 underskrifter, og gjev oss ikkje her. Så starta styret. For eg drog heim og ante fred og inga fare til tv Aftenbladet ringte (dritt-tv, det var dei som filma utringinga mi sist, eller "eit djupdykk i nynorsken" som Eirik Sakkariassen likar å kalla det). Og eg sa sjølvsagt ja til å stilla opp, pr er jo pr.

Men så ringte NRK Rogaland, som eg eigentleg likar mykje betre, men som ikkje hadde klart å formidla frå eit skift til eit anna at Målsiddisane hadde aksjon. Dei ville likevel ha meg bort for å prata på radioen, så det gjorde eg jo. Så fann dei ut at dei godt kunne tenkja seg å ha meg som gjest i studio seinare på kvelden. Radiogreia gjekk godt, trur eg. Fekk fem minutter eller noko, og det er jo over all forventing. I tillegg liker dei nynorskfolk der oppe, og lagar okei saker på oss.

Så var det tid for tv Aftenbladet. No kan ein merka seg at NRK ligg oppe ved universitetet, ein god busstur frå byen. Eg drog altså ned til byen, venta i ein og ein halv time, drog til Aftenbladet og prata der. Dei hadde spurt folk på gata, utan å finna ein som var for ideen vår. Så eg måtte nytta masse tid på å pressa inn argumenta våre og leggja nye premissar for å ikkje høyrast ut som ein idiot. Folka var ukoselege og hilste ikkje ein gong, men greitt nok.

Så var det venting i ei og ei halv time til, før eg tok bussen opp igjen til NRK Rogaland. No har eg endeleg lært kvar eg skal gå, så det tok ikkje like lang tid. Der var eg gjest i lokalsendinga, og var nøgd med å verta flytta fram før svanene med livsstilssjukdommar (som eg skal blogga om ein annan gong). Det var eigentleg veldig okei, eg klarte faktisk å sjå på det i etterkant, og det er ikkje kvar dag.

Eg smiska meg til å verta henta, og drog heim. Det varte ikkje lenge før jærradioen ringde, så eg var på lufta der i dag, og gjentok meg sjølv for femte gong.  No er det nok presse på ei stund, men eg har så mange telefonnumre etter kvart at det iallefall bør vera høve å få litt presse på landsmøtet vårt i Stavanger. No skal eg slappa av, skjer det noko meir får det venta til etter ferien.

Snø i Stavanger

Det er no heilt tydeleg for meg at verda har eit klimaproblem. Snøen ligg i Stavanger, og vil ikkje forsvinna. Det snør berre meir og meir, og butikkane merkar ikkje finanskrisa av di alle vil ha nytt skiutstyr. Overalt stavrar siddisungar seg rundt på ski i hagane sine. Dei er ikkje så flinke, for det plar ikkje vera så mykje snø her. Sjølv om det er midt i februar, og det liksom snart skal gå mot vår. Kva vert det neste?

Kvar vart januar av?

Plutseleg var det februar. Eg er framleis ikkje sikker på kvar januar vart av, kanskje han rømde? Eller vart han berre borte, demontert eller tillintetgjort som i ei bok av Johan Harstad? Eg har i hovudsak to idear:

For det fyrste nytta eg tri veker til å laga skuleteater, igjen. Utruleg gøy og veldig slitsamt. Eg fiksa lyd og drog i leidningar. Mesteparten av tida gjekk det bra, ein gong gjekk det rett til helvete, men det treng me ikkje snakka om. Trass alt er dei tri vekene med idun noko av det kjekkaste eg veit, sjølv om det tydar lite mat, lite svevn, lite skule, lite folk utanom dei som heng på idun, ja generelt veldig lite anna enn iduns julekomedie. Men kjekt er det no. Endå betre vart det av at stykket vårt, Disiplar, fekk så utruleg gode kritikkar.

Den tida eg ikkje var på idun trur eg forsvann på andre skular. Eg drog på målferd heile tri gonger, og koste meg like mykje kvar gong, sjølv om det òg tydde at eg forsvann frå skulen. Resultatet er at eg ikkje har peiling på kva me driv med i somme fag. Målsetnaden no er berre å vera på skulen nokre veker, så eg veit kva me gjer, i det minste. Men det er jo så kjekt å reisa rundt og prata om kor viktig språk, og særleg nynorsk er. Eg får vel spre det litt utover neste gong, så eg slepp av læraren trur at eg er sjuk i vekevis.

Så, om de ikkje såg meg sist månad, så fortvil ikkje. Eg er tilbake på normalnivået no, og har nesten teke att alle dei timane med svevn eg misste. Om ein berre kunne spara opp svevn i gode periodar og nytta han når ein treng det. Det hadde vore ein god idé det. Noko å tenkja på når eg held på å sovna i kjemitimen torsdag morgon...

Kjøleskapsdikt

Medan eg fyrst er i gong får de nokre nye kjøleskapsdikt.

Kor kan eg leita
etter midtpunkt
Desse dagane eg gjeng
som ei skugge av stjernor?


Um berre ikkje
dromedarar var til
kunne Jolekvelden kome!


Fuglane stryk mot nymånen
og katten frys
desse dagane midtvinters

Då stundom varast eg:
Det kjem ljos yver fjorden
Les meir i arkivet » Juli 2010 » Juni 2010 » Juni 2009
hits